غزل شمارهٔ ۴۱۹

غم می گزد لب من من می گزم لب عشق

می رم به تلخی غم نازم به مشرب عشق

دانای شهر و ده کیست کز طنز ما نرنجد

خندند بر فلاطون طفلان مکتب عشق

داروی صحت عشق در حکمت ازل نیست

اما ز سردی عقل زایل شود تب عشق

ناکامی دمی عشق پرورده مراد است

در آفتاب غرق است شام من و شب عشق

در دیر و کعبه سایل با کفر و دین مقابل

با نوش و نیش یک دل این است مشرب عشق

تا ریخت خون عرفی از چشم خلق شد گم

زان جلوه ها تو گویی این بود مطلب عشق