غزل شمارهٔ ۴۹۸

می فروشم راحت و عشق ستمگر می خرم

می دهم روز خوش و آسیب اختر می خرم

ای که باز افکنده ای در تیغ کاه رغبتم

گر متاع غم بود بگشا که اکثر می خرم

در سرشت من قبول شیوه انکار نیست

ساده لوحم هر جه بفروشند یک سر می خرم

ترک جان تلخ کام است و شکر خواب عدم

جام زهری می فشانم تنگ شکر می خرم

او به خونم گرم و من زین شادمان کز شکر قتل

صد ره از وی خون خود در روز محشر می خرم

نیست غم کز درد هجران شهپرم بر خاک ریخت

اینک از جبریل شوقت باز شهپر می خرم

هر متاعی کز نگاهش می خرم در روز وصل

می نشینم گوشه ای وز خود مکرر می خرم

عرفی آوردم متاعی کو ترازو غم کجاست

آن متاعی کس مخرد با جان برابر می خرم