غزل شمارهٔ ۵۶۵

به شمعی کو صبا کرده به خلوت خانه ای داری

که از تنهایی ات غم نیست گر پروانه ای داری

از این خلوت نشینی کم نگردد هستی حسنت

که آنجا هم ز خون مجرمان پیمانه ای داری

مرا این آتش از داغ جدایی بیشتر سوزد

که می گویند جا در محفل بیگانه ای داری

ز آسیب نظر گر می گریزی در دلم بنشین

که آنگه خالی از نامحرمان کاشانه ای داری

به شرط آنکه ناید گردی از خاکسترش بیرون

طلب کن جان من گر جان فشان پروانه ای داری

نخواهی دید عرفی تا قیامت روی هشیاری

که این مستی ز شوق نرگس مستانه ای داری