رباعی شمارهٔ ۱۰۷
عرفی شیرازیگر سنگ ملامت به دلم نستیزد
از هر سر مو چشمه آز انگیزد
ریزد می از آن سیه که بشکست ولی
گر نشکند این شیشه می اش می ریزد
گر سنگ ملامت به دلم نستیزد
از هر سر مو چشمه آز انگیزد
ریزد می از آن سیه که بشکست ولی
گر نشکند این شیشه می اش می ریزد