بخش ۲۸ - ابومحمّد روُیَمْ بن احمد

و ازین طایفه ابومحمد رویم بن احمد باصل بغدادی بود و از پیران بزرگ بود و وفات وی اندر سنۀ ثلاث و ثلثمایه بود و مقری بود و فقیه بر مذهب داود

رویم گفت از حکم حکیم است کی حکمها بر برادران فراخ دارد و بر خویشتن تنگ فرا گیرد کی بر ایشان فراخ بکردن اتباع علم بود و بر خویشتن تنگ بکردن از حکم ورع بود

ابوعبدالله خفیف گوید رویم را گفتم مرا وصیتی کن گفت این کار نیابی مگر ببذل روح اگر این توانی والا مشغول مباش بترهات صوفیان و ترهات بترین چیزها بود که خلقان همه رسم نگاه دارند و این طایفه حقیقت

رویم گفت کی نشستن تو با هر گروهی که بود از مردمان بسلامت تر از آنک با صوفیان بحکم آنک همه خلق مطالبت ایشان ظاهر شرع بود مگر این طایفه که مطالبت ایشان حقیقت ورع بود و دوام صدق و هرکه با ایشان نشیند و خلاف کند ایشان را بر آنچه ایشان بدان متحقق اند خدای تعالی نور ایمان از دلش بازستاند

رویم گوید اندر بغداد روزی بوقت گرمگاه بکویی بگذشتم تشنگی بر من غلبه کرد آب خواستم از سرایی و کودکی در بگشاد و کوزۀ آب اندر دست چون مرا دید گفت صوفی به روز آب خورد پس ازان به روز هرگز روزه نگشادم

رویم گوید چون خدای ترا گفتار و کردار روزی کند و گفتارت باز ستاند و کردار بتو بگذارد آن نعمتی بود چون کردارت بازستاند و گفتارت بگذارد آن مصیبتی بود و چون هر دو بازستاند نقمتی بود نعوذبالله