قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ - وله علیه الرحمه

نگفتمت که منه دل برین خراب آباد

که بر کف تو نخواهد شد این خراب آباد

دلت ز دام بلا گرچه میرمید ببین

که هم به دانه نظر کرد و هم به دام افتاد

به خانه ساختنت میل بود و می گفتم

نگاه دار که بر سیل می نهی بنیاد

چنان شدی تو که مستان به دوش بردندت

که کس ز جام غرور زمانه مست مباد

تو می روی و جهان از پی تو می گوید

که خواجه هیچ ندارد که هیچ نفرستاد

به چوب سرو ترا تخت بند کرد اجل

به جرم آنکه شبی رفته ای چو سرو آزاد

ز مکنت تو هم امروز بهره خواهد ساخت

همان کسی که ز بهر تو می کند فریاد

تو یاد کن ز خدای خود اندرین ساعت

که ساعت دگرت هیچ کس نیارد یاد

شگفت نیست جهان کز تو یادگار بماند

که یادگار فریدون و ایرجست و قباد

هزاربار خرد با تو بیش گفت که دل

به حب این وطن عاریت نباید داد