رباعی شمارهٔ ۳۷
اوحدی مراغهایجانا دلم از فراق رویت خونست
چشمم ز غمت چو چشمه جیحونست
آن خال که بر رخت نهادست دمی
بر روی منش نه که ببینم چونست
جانا دلم از فراق رویت خونست
چشمم ز غمت چو چشمه جیحونست
آن خال که بر رخت نهادست دمی
بر روی منش نه که ببینم چونست