رباعی شمارهٔ ۷۷
اوحدی مراغهایلعلت که پر از گوهر ناسفت آمد
چون طاق دو ابروی تو بی جفت آمد
من عشق ترا نهفته بودم در دل
چون کار به جان رسید در گفت آمد
لعلت که پر از گوهر ناسفت آمد
چون طاق دو ابروی تو بی جفت آمد
من عشق ترا نهفته بودم در دل
چون کار به جان رسید در گفت آمد