شمارهٔ ۸ - آرزوی مادر

جهاندیده کشاورزی به دشتی

به عمری داشتی زرعی و کشتی

به وقت غله خرمن توده کردی

دل از تیمار کار آسوده کردی

ستم ها می کشید از باد و از خاک

که تا از کاه می شد گندمش پاک

جفا از آب و گل می دید بسیار

که تا یک روز می انباشت انبار

سخن ها داشت با هر خاک و بادی

به هنگام شیاری و حصادی

سحرگاهی هوا شد سرد زآن سان

که از سرما به خود لرزید دهقان

پدید آورد خاشاکی و خاری

شکست از تاک پیری شاخساری

نهاد آن هیمه را نزدیک خرمن

فروزینه زد آتش کرد روشن

چو آتش دود کرد و شعله سر داد

به ناگه طایری آواز در داد

که ای برداشته سود از یکی شصت

درین خرمن مرا هم حاصلی هست

نشاید کآتش اینجا برفروزی

مبادا خانمانی را بسوزی

بسوزد گر کسی این آشیان را

چنان دانم که می سوزد جهان را

اگر برقی به ما زین آذر افتد

حساب ما برون زین دفتر افتد

بسی جستم به شوق از حلقه و بند

که خواهم داشت روزی مرغکی چند

هنوز آن ساعت فرخنده دور است

هنوز این لانه بی بانگ سرور است

ترا زین شاخ آن کو داد باری

مرا آموخت شوق انتظاری

به هر گامی که پویی کامجویی ست

نهفته هر دلی را آرزویی ست

توانی بخش جان ناتوان را

که بیم ناتوانی هاست جان را