شمارهٔ ۹۹ - عهد خونین

به بام قلعه ای باز شکاری

نمود از ماکیانی خواستگاری

که من ز الایش ایام پاکم

ز تنهایی بسی اندهناکم

ز بالا صبحگاهی دیدمت روی

پسند آمد مرا آن خلقت و خوی

چه زیبایی بهنگام چمیدن

چه دانایی بوقت چینه چیدن

پذیره گر شوی خدمت گذاریم

هوای صحبت و پیوند داریم

مرا انبارها پرتوش و برگ است

ولی این زندگی بی دوست مرگ است

چه حاصل زیستن در خار و خاشاک

زدن منقار و جستن ریگ از خاک

ز پر هدهدت پیراهن آرم

اگر کابینت باید ارزن آرم

من از بازان خاص پادشاهم

تمام روز در نخجیرگاهم

بیا هم عهد و هم سوگند باشیم

اگر آزاد و گر در بند باشیم

تو از جوی آوری روزی من از جر

تو آگه باشی از بام و من از در