شمارهٔ ۱۳۰ - گل سرخ

گل سرخ روزی ز گرما فسرد

فروزنده خورشید رنگش ببرد

در آن دم که پژمرد و بیمار گشت

یکی ابر خرد از سرش میگذشت

چو گل دید آن ابر را رهسپار

برآورد فریاد و شد بی قرار

که ای روح بخشنده لختی درنگ

مرا برد بی آبی از چهر رنگ

مرا بود دشمن فروزنده مهر

وگر نه چرا کاست رنگم ز چهر

همه زیورم را بیکبار برد

بجورم ز دامان گلزار برد

همان جامه ای را که دیروز دوخت

در آتش درافکند امروز و سوخت

چرا رشته هستیم را گسست

چرا ساقه ام را ز گلبن شکست