شمارهٔ ۱۴۸ - ناتوان

جوانی چنین گفت روزی به پیری

که چون است با پیریت زندگانی

بگفت اندرین نامه حرفی است مبهم

که معنیش جز وقت پیری ندانی

تو به کز توانایی خویش گویی

چه میپرسی از دوره ناتوانی

جوانی نکودار کاین مرغ زیبا

نماند در این خانه استخوانی

متاعی که من رایگان دادم از کف

تو گر میتوانی مده رایگانی

هر آن سرگرانی که من کردم اول

جهان کرد از آن بیشتر سرگرانی

چو سرمایه ام سوخت از کار ماندم

که بازی است بی مایه بازارگانی

از آن برد گنج مرا دزد گیتی

که در خواب بودم گه پاسبانی