شمارهٔ ۱۵۵ - نکوهش بیجا

سیر یک روز طعنه زد به پیاز

که تو مسکین چقدر بدبویی

گفت از عیب خویش بی خبری

زان ره از خلق عیب می جویی

گفتن از زشترویی دگران

نشود باعث نکورویی

تو گمان می کنی که شاخ گلی

به صف سرو و لاله می رویی

یا که همبوی مشک تاتاری

یا ز ازهار باغ مینویی

خویشتن بی سبب بزرگ مکن

تو هم از ساکنان این کویی

ره ما گر کج است و ناهموار

تو خود این ره چگونه می پویی

در خود آن به که نیکتر نگری

اول آن به که عیب خود گویی

ما زبونیم و شوخ جامه و پست

تو چرا شوخ تن نمی شویی