شمارهٔ ۱۶۱ - هرچه باداباد

گفت با خاک صبحگاهی باد

چون تو کس تیره روزگار مباد

تو پریشان ما و ما ایمن

تو گرفتار ما و ما آزاد

همگی کودکان مهد منند

تیر و اسفند و بهمن و مراد

گه روم آسیا بگردانم

گه بخرمن و زم زمان حصاد

پیک فرخنده ای چو من سوی خلق

کوتوال سپهر نفرستاد

برگها را ز چهره شویم گرد

غنچه ها را شکفته دارم و شاد

من فرستم بباغ در نوروز

مژده شادی و نوید مراد

گاه باشد که بیخ و بن بکنم

از چنار و صنوبر و شمشاد

شد ز نیروی من غبار و برفت

خاک جمشید و استخوان قباد

گه بباغم گهی بدامن راغ

گاه در بلخ و گاه در بغداد

تو بدینگونه بد سرشت و زبون

من چنین سرفراز و نیک نهاد