شمارهٔ ۱۷۷ - ابیات پراکنده

خیال کژ به کار کژ گواهی است

سیاهی هر کجا باشد سیاهی است

به از پرهیزکاری زیوری نیست

چو اشک دردمندان گوهری نیست

مپوش آیینه کس را به زنگار

دل آیینه است از زنگش نگهدار