شمارهٔ ۳
امیر پازواریدرآمو ویهار و خور بییته بٰالا
مه دوسته که نوجومه دکرده وٰالا
یٰا شٰاه مردون هٰادی منه دل وٰا
قلندر آسٰا دوست ره بیورم شه جٰا
بوین که چه سون خدره بیوردمه ته لا
گشت بکردمه ته ور همه جا سرتا پٰا
شیمه گله بٰاغ که درره هٰا کنم وٰا
دست گیتی قسم خردی اروٰاح بٰابٰا
