شمارهٔ ۸
امیر پازواریبه سرخه گل سر بهشتی سوسن پٰا
افله کنه گر بمجی یکی سٰا
خٰارج نیمه من ته ندیین یکی سٰا
تٰا مه قفس مرغبپری به ته جٰا
هچی نییه روزمه ور بییشته مه وٰا
اونی که بییشته غم هنیشته تیسٰا
امیر گنه این کهنه دنی یکی سٰا
مه سییه به غم هرگزنوونه تیسٰا