شمارهٔ ۴۱
امیر پازواریای حوریوش مسته چش آهوی لٰار
ته ناوک عشق هٰا کرده مه دل ره کٰار
مه سر ستمی سنگ خرنه روزی سی وار
جفاکش همین منمه تویی جفٰاکاٰر
اوی دوس به گیتی اردوو یکی وار
شیرین خسروی ورنمرد بوهچی وار
دوس شه شی کمند سر بکشی بو به تار
هر گوشه یکی شهر و مییون یکی لٰار