شمارهٔ ۴۲

اوی دوس به گیتی بس نخاره مه کٰار

کتمه شوو روز دیم دکت سون ویمٰار

سوزمه و تش آتش بونه هر روزی سی وٰار

مصاحب منه درده اندوهه تیمٰار

امیر گنه هر کس که مجی اوی یٰار

پندار که دنی وی نکردبی هچی کٰار

نخچیر که همون لٰار بچری بچره یکی وٰار

یقین که نخچیر کشته بوی به نٰاچٰار