شمارهٔ ۴۵
امیر پازواریپیغوم که ته جا رسیمه چونه ته کار
مره سرزنش کردی نوومه ته یار
مره حد اون نییه که بووم ته یار
ته بندومه وینه بروش وینه شردار
امیر گنه مه مسته چش بی بفایار
میراث نوونه کس ره کسٰاته بازار
ته مونگه سو آل قربون بومه شومه سی وار
ته مسته چش سو که مره نیازار