شمارهٔ ۸۷

رام بوییه آهو که مه جٰا کرده رم

رم خرده آهوره چون بییره آدم

اگر که فلک یاری کنه یکی دم

ازخم کمن دوست ره بیورم شه چم

تا که سخن آدم بشنؤیه آدم

نبٰادٰا مره شه نظر هٰا کنی کم

تا که قطره ی او به دریو نوزنه نم

حیف بو که تنه نظر مه جا بوه کم