شمارهٔ ۹۴
امیر پازواریگتی که تنه یارمه همیشک ته بوم
تنه دشمن در نهلم یکی گوم
دمی دوست نیی و دشمن بی اندی توم
آخر هدایی مه دشمن دل کوم
نرسمه بمیرم کس نییره مه نوم
یک لحظه اتا دقیقه به خاک مه تن نییره آروم
فردا خاک سر بوینن مه همکاروم
یکی چش ره خون انه یکی ره باروم