شمارهٔ ۱۱۳
امیر پازواریاستاد بنه روز که من تن ره گل گیتن
کم آمو اوی غم ره سرچشمه ریتن
اندی توم که اوی مرغ ره تله گیتن
خارج نییه بی سوز و گداز دپیتن
نه باس اندی بو که ورنه مه مسکین تن
به ته درد و غم جا نمونسه مه تن
لازم بییه با دوست غم و درد ره گوتن
غرباله منه زیله نشیه دوتن