شمارهٔ ۱۲۷
امیر پازواریامیر گنه کان نمک آدمی خوا
ته سیب ذقن ونه مدام کنم بو
بیاض گردن ته خشه ای پریرو
ز در وخت خرام نیک کنی ناز و غازو
آچه عاجه دل سر مدام کنی زری سو
آهو به ختا ورنه ته نافه ی بو
تا گردش انجم به بو افلاک روز و شو
نزایه هیچ مار فرزند به خوبی تو