شمارهٔ ۱۶۵
امیر پازواریالف به بالا مونند ته قت قد نییه
هارشیین تنه چیره مره حت حد نییه
ته قوس برفه ی گوشه تفٰاوت نییه
زنی صد هزار تیر و مروت نییه
تو بدون که ته نویین طاقت نییه
یک لحظه مره بی ته اقامت نییه
جو شونه منه دیده کم از شت شط نییه
هر دل ره عشق تیر دره راحت نییه