شمارهٔ ۱۸۲

اینه که مونس و غم گساره یارمه

اینه چشمه ی او به تن سازگارمه

اینه که سیو کرد خرم روزگارمه

اینه که بناگوش هونیا یه تارمه

اینه که رجب مونگ و ده و چهارمه

اینه دل ره زنه ناوک بیشمارمه

اینه دسته ی گل به درونه خارمه

اینه که بورده آروم و صبر و قرارمه