شمارهٔ ۱۸۴

امیر گنه حیرونمه ته مونگه چیره

به یک دل اندی درد دوونه نمیره

اگر که دنی کس به کس درد میره

اسٰا ویسه که مه خاک ره لاله گیره

دوست تش عشق هردم مه دل بییره

بسوجه دل من و ریمون نییره

دوس ونه منه دل ره شه دست بییره

وی او زنه مه آتش ره که دمیره