شمارهٔ ۱۹۵

گل دسته به ظلمٰات همیشه شوبی

کس نیه که مه پیغوم به ته بوویی

خین شنه مه دیده و مجیک پرزویی

اون درد که مره شونه تره نشویی

ته غمزه منه قاتله روز و شویی

ته نازه که مه کشتن تیغ ره سویی

دوست که کشتن دل ره بساته گویی

مره بمردن غم نیه نیمه جویی