شمارهٔ ۱۹۷
امیر پازواریامیر گنه کمترین بندومه ته گر گویی
کمترین بنده ی جان جه جدا چه چون بوویی
ته پاک گوهر ره مهرورزی پر بویی
مره به دنی کس نیه مه کس تویی
چش تازه نرگس دوست خجیره خویی
دیم سرخه گل ولگله که پاک بشکویی
تن سوسنه که سر بدر اورنه گویی
کمن مشکه عاشق انتظار ره بویی