شمارهٔ ۲۰۱
امیر پازواریدل دارمه یکی دارنه تنه هوایی
چش دارمه یکی دایم به اندوه هٰایی
ته واستره خون شونه مه دیده هایی
ته واستره مه سینه ره تش درآیی
آتشه منه سینه گتن نشایی
او وینه تنه لو که تش ره میرایی
ته خنده لو دارنه مرهم زخمایی
مرهم وینه ته لو که کشه تشهایی