شمارهٔ ۲۰۵

دوست گله ولگ سر بوارسته بو شی

بورین شیشه ره که پربوو تشین می

زرجومه ره دوست دکرده مره خونی

همین من و دوست بوییم و شیشه ی می

عرق بزو سٰاقی بخرد شیشه ی می

دیم سرخه گله ولگه که بویه درمی

از مشک و عنبر خط بکشیه رو تی

تار عنکبوت ونه ملیچه ی پی