شمارهٔ ۱۸

سلوم منه مسه چش و دیده ی سو

من کیمه به ظاهر که سلوم کنی تو

من ته قدم گردمه ته مه چشم سو

حیف بو قدم گرد ره سلوم کنی تو

من بٰا ته تمٰا داشتمه مه چشم سو

اندک اندک مه خاطر نیازاری تو

راست گتنه دونا مردم کیمیاخو

دل به دل چراغه د پلی کنه سو

مقصود منه عشق ته کیمیاخو

گر اینطور نوویم کور مه زیست یکی رو

دایم همه ی دنی بییه شه ای بو

هرگز کس ندی آدم به خوبی تو

امیر گنه ته ندیین مه مونگ نو

پوست به تن بکاسته سون گوی بی جو

ندومه مجال کی بو منه چشم سو

ته وٰا سوزمه تا برسه چش به تو