شمارهٔ ۹۹

آنچنان از تب عشق تو تنم می سوزد

که ز تاب تب تن پیرهنم می سوزد

شعله خویی زده در جان من آتش که اگر

برمش نام زبان در دهنم می سوزد

تا مرا ز آتش غیرت بگدازد با غیر

می کند گرمی و در انجمنم می سوزد

قصه لیلی و شیرین شنوم چون جایی

درد مجنون و غم کوهکنم می سوزد

در هوای گل رویش چو به گلگشت چمن

می روم ناله مرغ چمنم می سوزد

می شود شمع سراپرده اغیار ز رشک

همچو پروانه به هر انجمنم می سوزد

طرفه حالی ست رفیق این که چو پروانه و شمع

یار با خویش به یک پیرهنم می سوزد