شمارهٔ ۱۸۶

ای دلبر نازنین شمایل

ای دل به شمایل تو مایل

ای کوی تو کعبه ی طوایف

ای روی تو قبله ی قبایل

ای داغ غم تو همچو تعویذ

در گردن جان و دل حمایل

ای شهد محبت تو هالک

ای راه مودت تو هایل

چهرت نبود ز دیده غایب

مهرت نشود ز سینه زایل

گو باش هزار بحر مانع

گو باش هزار کوه حایل

با وصف تو در اواخر حسن

زشت است فسانه ی اوایل

ناکامی ما و کام اغیار

بر عشق و هوس بود دلایل

از کوی خودم مران که کفر است

در کیش کریم رد سایل

گر پیش تو دوستی گناه است

من معترفم به جرم و قایل

بر هر که رفیق این غزل خواند

گفتا لله در قایل