شمارهٔ ۱۲ - از یک غزل
رشحهمی تپد از شوق دل در سینه ام گویی که باز
تیر دل دوزی به دل ز ابرو کمانی می رسد
می کند از شوق رشحه حرز جان تعویذ عمر
سنگ جوری کز جفای پاسبانی می رسد
جعد مشکینش مگر سوده به خاک پای شاه
کز شمیمش برمشامم بوی جانی می رسد
شاه محمود جهانبخش آن که جسم مرده را
از دم جانبخش او روح روانی می رسد