رباعی شمارهٔ ۵۶
سعدی شیرازیدر چشم من آمد آن سهی سرو بلند
بربود دلم ز دست و در پای افکند
این دیده شوخ می برد دل به کمند
خواهی که به کس دل ندهی دیده ببند
در چشم من آمد آن سهی سرو بلند
بربود دلم ز دست و در پای افکند
این دیده شوخ می برد دل به کمند
خواهی که به کس دل ندهی دیده ببند