رباعی شمارهٔ ۸۷
سعدی شیرازیمنعم که به عیش می رود روز و شبش
نالیدن درویش نداند سببش
بس آب که می رود به جیحون و فرات
در بادیه تشنگان به جان در طلبش
منعم که به عیش می رود روز و شبش
نالیدن درویش نداند سببش
بس آب که می رود به جیحون و فرات
در بادیه تشنگان به جان در طلبش