رباعی شمارهٔ ۸۹
سعدی شیرازیگویند مرا صوابرایان به هوش
چون دست نمی رسد به خرسندی کوش
صبر از متعذر چه کنم گر نکنم
گر خواهم و گر نخواهم از نرمه گوش
گویند مرا صوابرایان به هوش
چون دست نمی رسد به خرسندی کوش
صبر از متعذر چه کنم گر نکنم
گر خواهم و گر نخواهم از نرمه گوش