رباعی شمارهٔ ۱۲۲
سعدی شیرازیآن لطف که در شمایل اوست ببین
وآن خنده همچو پسته در پوست ببین
نی نی تو به حسن روی او ره نبری
در چشم من آی و صورت دوست ببین
آن لطف که در شمایل اوست ببین
وآن خنده همچو پسته در پوست ببین
نی نی تو به حسن روی او ره نبری
در چشم من آی و صورت دوست ببین