رباعی شمارهٔ ۱۳۲
سعدی شیرازیگیرم که به فتوای خردمندی و رای
از دایره عقل برون ننهم پای
با میل که طبع می کند چتوان کرد
عیبست که در من آفریدست خدای
گیرم که به فتوای خردمندی و رای
از دایره عقل برون ننهم پای
با میل که طبع می کند چتوان کرد
عیبست که در من آفریدست خدای