قصیدهٔ شمارهٔ ۵۵ - در پند و اندرز

ای نفس اگر به دیده تحقیق بنگری

درویشی اختیار کنی بر توانگری

ای پادشاه شهر چو وقتت فرا رسد

تو نیز با گدای محله ات برابری

گر پنج نوبتت به در قصر می زنند

نوبت به دیگری بگذاری و بگذری

دنیا زنی ست عشوه ده و دل ستان ولیک

با کس به سر همی نبرد عهد شوهری

آهسته رو که بر سر بسیار مردم است

این جرم خاک را که تو امروز بر سری

آبستنی که این همه فرزند زاد و کشت

دیگر که چشم دارد از او مهر مادری

این غول روی بسته کوته نظرفریب

دل می برد به غالیه اندوده چادری

هاروت را که خلق جهان سحر از او برند