شمارهٔ ۱۵۲
سعدی شیرازیشجر مقل در بیابان ها
نرسد هرگز آفتی به برش
رطب از شاهدی و شیرینی
سنگ ها می زنند بر شجرش
بلبل اندر قفس نمی ماند
سال ها جز به علت هنرش
زاغ ملعون از آن خسیس ترست
که فرستند باز بر اثرش
وز لطافت که هست در طاووس
کودکان می کنند بال و پرش
که شنیدی ز دوستان خدای
که نیامد مصیبتی به سرش
هر بهشتی که در جهان خداست
دوزخی کرده اند بر گذرش