غزل شمارهٔ ۱۳۲

چو ابر زلف تو پیرامن قمر می گشت

ز ابر دیده کنارم به اشک تر می گشت

ز شور عشق تو در کام جان خسته من

جواب تلخ تو شیرین تر از شکر می گشت

خوی عذار تو بر خاک تیره می افتاد

وجود مرده از آن آب جانور می گشت

اگر مرا به زر و سیم دسترس بودی

ز سیم سینه تو کار من چو زر می گشت

دل از دریچه فکرت به نفس ناطقه داد

نشان حالت زارم که زارتر می گشت

ز رشک قد تو اندر سر قلم سودا

فتاد و چون من سودازده به سر می گشت

بخاطرم غزلی سوزناک روی نمود

که در دماغ خیال من این قدر می گشت