غزل شمارهٔ ۲۴۴

یار با ما بی وفایی می کند

بی گناه از من جدایی می کند

شمع جانم را بکشت آن بی وفا

جای دیگر روشنایی می کند

می کند با خویش خود بیگانگی

با غریبان آشنایی می کند

جوفروش است آن نگار سنگ دل

با من او گندم نمایی می کند

یار من اوباش و قلاش است و رند

بر من او خود پارسایی می کند

ای مسلمانان به فریادم رسید

کآن فلانی بی وفایی می کند

کشتی عمرم شکسته است از غمش

از من مسکین جدایی می کند

آن چه با من می کند اندر زمان

آفت دور سمایی می کند

سعدی شیرین سخن در راه عشق

از لبش بوسی گدایی می کند