غزل شمارهٔ ۳۴۶

مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

که احتمال ندارم ز دوستان ورقی گل

خبر برید به بلبل که عهد می شکند گل

تو نیز اگر بتوانی ببند بار تحول

أما أخالص ودی ألم أراعک جهدی

فکیف تنقض عهدی و فیم تهجرنی قل

اگر چه مالک رقی و پادشاه به حقی

همت حلال نباشد ز خون بنده تغافل

من المبلغ عنی إلیٰ معذب قلبی

إذا جرحت فؤادی بسیف لحظک فاقتل

تو آن کمند نداری که من خلاص بیابم

اسیر ماندم و درمان تحمل است و تذلل

لأوضحن بسری و لو تهتک ستری

إذا الأحبة ترضیٰ دع اللوایم تعذل

وفا و عهد مودت میان اهل ارادت

نه چون بقای شکوفه ست و عشقبازی بلبل

تمیل بین یدینا و لا تمیل إلینا

لقد شددت علینا إلام تعقد فاحلل

مرا که چشم ارادت به روی و موی تو باشد

دلیل صدق نباشد نظر به لاله و سنبل

فتات شعرک مسک إن اتخذت عبیرا

و حشو ثوبک ورد و طیب فیک قرنفل

تو خود تأمل سعدی نمی کنی که ببینی

که هیچ بار ندیدت که سیر شد ز تأمل