غزل شمارهٔ ۳۵۴

وقت ها یک دم برآسودی تنم

قال مولاي لطرفي لا تنم

اسقیاني و دعاني أفتضح

عشق و مستوری نیامیزد به هم

ما به مسکینی سلاح انداختیم

لا تحلوا قتل من ألقی السلم

یا غریب الحسن رفقا بالغریب

خون درویشان مریز ای محتشم

گر نکرده ستی به خونم پنجه تیز

ما لذاک الکف مخضوبا بدم

قد ملکت القلب ملکا دایما

خواهی اکنون عدل کن خواهی ستم

گر بخوانی ور برانی بنده ایم

لا أبالي إن دعا لی أو شتم

یا قضیب البان ما هذا الوقوف

گر خلاف سرو می خواهی بچم

عمرها پرهیز می کردم ز عشق

ما حسبت الآن إلا قد هجم

خلیاني نحو منظوري أقف

تا چو شمع از سر بسوزم تا قدم

در ازل رفته ست ما را دوستی

لا تخونوني فعهدي ما انصرم

بذل روحي فیک أمر هین

خود چه باشد در کف حاتم درم

بنده ام تا زنده ام بی زینهار

لم أزل عبدا و أوصالي رمم

شنعة العذال عندي لم تفد

کز ازل بر من کشیدند این رقم

گر بنالم وقتی از زخمی قدیم

لا تلوموني فجرحي ما التحم

إن ترد محو البرایا فانکشف

تا وجود خلق ریزی در عدم

عقل و صبر از من چه می جویی که عشق

کلما أسست بنیانا هدم

أنت في قلبي أ لم تعلم به

کز نصیحت کن نمی بیند الم

سعدیا جان صرف کن در پای دوست

إن غایات الأماني تغتنم