غزل شمارهٔ ۴۷۰

ای روی تو راحت دل من

چشم تو چراغ منزل من

آبی ست محبت تو گویی

کآمیخته اند با گل من

شادم به تو مرحبا و اهلا

ای بخت سعید مقبل من

با تو همه برگ ها مهیاست

بی تو همه هیچ حاصل من

گویی که نشسته ای شب و روز

هر جا که تویی مقابل من

گفتم که مگر نهان بماند

آنچ از غم توست بر دل من

بعد از تو هزار نوبت افسوس

بر دور حیات باطل من

هر جا که حکایتی و جمعی

هنگامه توست و محفل من

گر تیغ زند به دست سیمین

تا خون چکد از مفاصل من

کس را به قصاص من مگیرید

کز من بحل است قاتل من