غزل شمارهٔ ۵۵۰
سعدی شیرازیدیدم امروز بر زمین قمری
همچو سروی روان به رهگذری
گوییا بر من از بهشت خدای
باز کردند بامداد دری
من ندیدم به راستی همه عمر
گر تو دیدی به سرو بر قمری
یا شنیدی که در وجود آمد
آفتابی ز مادر و پدری
گفتم از وی نظر بپوشانم
تا نیفتم به دیده در خطری
چاره صبر است و احتمال فراق
چون کفایت نمی کند نظری
می خرامید و زیر لب می گفت
عاقل از فتنه می کند حذری
سعدیا پیش تیر غمزه ما
به ز تقوا ببایدت سپری