غزل شمارهٔ ۵۹۴
سعدی شیرازیترحم ذلتی یا ذا المعالی
و واصلنی اذا شوشت حالی
ألا یا ناعس الطرفین سکریٰ
سل السهران عن طول اللیالی
ندارم چون تو در عالم دگر دوست
اگرچه دوستی دشمن فعالی
کمال الحسن فی الدنیا مصون
کمثل البدر فی حد الکمال
مرکب در وجودم همچو جانی
مصور در دماغم چون خیالی
فماذا النوم قیل النوم راحه
و ما لی النوم فی طول اللیالی
دمی دلداری و صاحب دلی کن
که برخور بادی از صاحب جمالی
ألم تنظر إلی عینی و دمعی
تری فی البحر أصداف اللآلی
به گوشت گر رسانم ناله زار
ز درد ناله زارم بنالی
لقد کلفت ما لم أقو حملا
و ما لی حیلة غیر احتمالی
که کوته باد چون دست من از دوست
زبان دشمنان از بدسگالی