غزل شمارهٔ ۶۰۰

صاحب نظر نباشد در بند نیک نامی

خاصان خبر ندارند از گفت و گوی عامی

ای نقطه سیاهی بالای خط سبزش

خوش دانه ای ولیکن بس بر کنار دامی

حور از بهشت بیرون ناید تو از کجایی

مه بر زمین نباشد تو ماه رخ کدامی

دیگر کسش نبیند در بوستان خرامان

گر سرو بوستانت بیند که می خرامی

بدر تمام روزی در آفتاب رویت

گر بنگرد بیآرد اقرار ناتمامی

طوطی شکر شکستن دیگر روا ندارد

گر پسته ات ببیند وقتی که در کلامی

در حسن بی نظیری در لطف بی نهایت

در مهر بی ثباتی در عهد بی دوامی

لایق تر از امیری در خدمتت اسیری

خوش تر ز پادشاهی در حضرتت غلامی

ترک عمل بگفتم ایمن شدم ز عزلت

بی چیز را نباشد اندیشه از حرامی

فردا به داغ دوزخ ناپخته ای بسوزد

کامروز آتش عشق از وی نبرد خامی

هر لحظه سر به جایی بر می کند خیالم

تا خود چه بر من آید زین منقطع لگامی

سعدی چو ترک هستی گفتی ز خلق رستی

از سنگ غم نباشد بعد از شکسته جامی